Kiedy słyszymy słowo „przemoc”, najczęściej myślimy o dziecku albo kobiecie. Rzadziej przed oczami staje nam starsza osoba. Babcia. Dziadek. Samotny sąsiad. Emeryt, który coraz rzadziej wychodzi z domu. To właśnie dlatego przemoc wobec seniorów tak długo pozostaje niewidoczna. Nie zawsze ma postać krzyku czy uderzeń. Częściej ukrywa się w codziennych sytuacjach.

Czasem przemoc przybiera formę zaniedbania.

Zdarza się, że starsza osoba jest izolowana od znajomych. Ktoś odbiera jej telefon, decyduje, z kim może się spotykać, kontroluje wydatki albo wykorzystuje jej emeryturę. Brakuje leków, jedzenia, pomocy w codziennych czynnościach czy zwykłej rozmowy. Najtrudniejsze jest to, że wielu seniorów nie nazywa tego przemocą. Mówią:

Za tymi zdaniami często kryje się lęk przed samotnością. Seniorzy boją się utracić kontaktu rodziną i boja się umieszczenia w domu opieki. Przed tym, że nikt im nie uwierzy. Przemoc wobec osób starszych może mieć różne formy.

Społeczeństwo starzeje się z roku na rok.

Niepokojące powinny być także nagłe zmiany w zachowaniu seniora. Wycofanie z życia, lęk przed bliską osobą, unikanie rozmów, niewyjaśnione siniaki, pogarszający się stan zdrowia czy nagłe problemy finansowe. Każdy z nas może być pierwszą osobą, która zauważy, że dzieje się coś złego. Czasem wystarczy zapytać:

To proste pytania, ale dla osoby żyjącej w samotności lub doświadczającej przemocy są też początkiem zmiany. Coraz więcej osób będzie potrzebowało nie tylko opieki medycznej, ale także szacunku, bezpieczeństwa i obecności drugiego człowieka. Bo godna starość nie polega wyłącznie na długim życiu. Polega na życiu bez strachu, bo przemoc wobec seniorów nie przestaje istnieć tylko dlatego, że przestajemy o niej mówić.

Niesiemy pomoc wszystkim, doświadczającym przemocy w ramach projektu ,,Powiedzmy o tym komuś” współfinansowanego ze środków Samorządu Województwa Mazowieckiego.

#Mazowszepomaga #MCPSpomaga #programywsparcia #solidarnośćmazowiecka #MCPS